De dag na onze literatuurtafel ga ik naar de film. Hiroshima Mon Amour, een film van Alain Resnais naar een script van Marguerite Duras. Wou de film zien omdat ze in de biografie van Georges Perec regelmatig genoemd wordt. De beelden staan los van de tekst, die gedeeltelijk door een voice-over wordt ingesproken. De stem verbindt scenes die op verschillende tijden en locaties plaatsvinden.
Tijdens de sportles denk ik na over stilzitten: rechtop. Niet mediteren, dat niet. Hoewel de overeenkomst met zen- en stiltetuinen me onmiddellijk te binnen schiet. Nee, gewoon stilzitten, rechte rug, naast het water bijvoorbeeld en kijken, luisteren – naar de »
“NoTAV” is the catch-all slogan for a loose Italian social and political movement that has at its center stopping the huge destruction/construction project of a new high speed train line (TAV) between Turin and Lyon.
Over de politieke betrokkenheid van Clarice Lispector en Elizabeth Bishop Met de huidige politieke situatie voor ogen blader ik door One Art, the selected letters van Elizabeth Bishop en door Too much of Life, the Complete Chronicles van Clarice Lispector. »
Ja, ik denk echt dat we in Nederland en de VS tegen een nieuw facisme aankijken, toch kan ik niet direct reageren. De barricaden op? Ik zou niet weten waar ze zich bevinden.
Een hand veegt de sporen uit het zand. Wat er overblijft zijn de sporen die een hand in het zand maakt om de sporen van vroeger uit te wissen. Alsof dat zand geen geschiedenis heeft.
Er is een verhaal van Bernlef getiteld: ‘Na mijn begrafenis’. Het staat in zijn bundel: ‘Help me herinneren’ (2012), geschreven in het jaar van zijn dood.
Ik heb in mijn jeugd overwogen om archeologie te gaan studeren, maar daar is het nooit van gekomen. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat mijn interesse voor ‘verdwenen’ plekken daarmee verdwenen is. Een groot aantal kunstwerken uit mijn oeuvre hebben ‘de afwezigheid’ van iets als onderwerp.
Ontsnappen. Is dat niet de crux van de beschrijving van Ballard? Ontsnappen aan datgene waar je het aller-aller-bangst voor bent. En dan gewoon niet meer rennen, maar je laten overspoelen door de golf.
Tot zover de expositie in Sittard. Ik ontmoet er een oud klasgenoot aan de balie. Het is toeval dat mijn nieuwe boek Bring No Clothes, Bloomsbury and the Philosophy of Fashion van Charlie Porter aansluit op het onderwerp. Ik lees het niet lang na mijn tentoonstellingsbezoek en ben gechoqueerd als ik lees dat Virginia Woolf en haar zus Venessa Bell na de dood van hun ouders een aantal jaar misbruikt worden door een neef.
