500 – 011

Gaat het? vraagt de lieve instructrice. Ik knik instemmend en kijk hoe ze door de zaal loop in de richting van een balie die verderop vlak voor de muur staat. Het is fijn om te kijken. De zachte ronding van haar heup. De paardenstaart die ze met een kleurig elastiek omhoog gebonden heeft. De zaal voelt warm en veilig, Een glazen stolp, een time hole, voor niemand te bereiken, niets te voelen, één, twee ….

Sphere, Justin Gosker, De Appel, 2014
Continue reading »

500 – 010

Klont is grappig, ernstig grappig, gernstig, grimmig. De ironie die Februari gebruikt is de enige modus waarin al die veranderingen te vatten zijn: het ouder worden, het verdwijnen van de roman, de data, de natuur, een nieuw begin.

Wall Drawing #118
Continue reading »

500 – 009

“veel straffen. Bandidos. Vuurwerk – daar moet de Marechaussee bij mogen – vuurwerk en buitenlanders.”
“Waarom die buitenlanders? Straffen?”
“Omdat ze niet Nederlands genoeg zijn.”
Het geheel wordt onderbroken door Harry-Mens-achtige kerstbeelden, een Amerikaanse kerstman, jingle bells.

nieuwjaarswens2018
Continue reading »

500 – 008

Er zijn zoveel plekken in de stad waar ze niet meer komt, die niet meer van haar zijn. Zoveel plekken die nu van anderen zijn, van haar zoon, van de kunstenaars waar ze overschrijft, van de domme, platte provincialen die het op hun beurt proberen…

Pol 2017 4b
Continue reading »

500 – 007

De Ander van Sartre is geen omwonende, geen tegenoverwonende, of tegenvoeter, maar een lid van onze oekumene. Is iemand die we kennen, niet iemand die anders is. Is dat belangrijk? Het toont in ieder geval hoe complex relaties tussen (groepen) mensen zijn. Met één dualisme ben je er niet. Het zijn er vele die bovendien veranderen als je er vanuit een andere locatie naar kijkt. Je kan vrienden zijn of vijanden hebben en je kan van verschillen houden.

Pol 2017 6
Continue reading »

500 – 006

S. probeert zich voor te stellen wat die boom dan wel zou voelen. Niet zomaar een boom, maar een hele intelligente, één die niet alleen aan onderzoek deelneemt, maar onderzoeken entameert om het resultaat in Nature te publiceren. Of wat er zou gebeuren als het koren op het veld morgen gezamenlijk besluit om geen Roundup meer te accepteren. Voorheen-de-Natuur

_mad001199201ill22
Continue reading »

500 – 005

een, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht, negen, tien, elf, twaalf, dertien, veertien, vijftien, zestien, zeventien, achttien, negentien, twintig, eenentwintig, tweeëntwintig, drieëntwintig, vierentwintig, vijfentwintig, zesentwintig, zevenentwintig, achtentwintig, negenentwintig, dertig, eenendertig, tweeëndertig, drieëndertig, vierendertig, vijfendertig, zesendertig, zevenendertig, achtendertig, negenendertig, veertig, eenenveertig, tweeënveertig, drieënveertig, vierenveertig, vijfenveertig, zesenveertig, zevenenveertig, achtenveertig, negenenveertig, vijftig, eenenvijftig, tweeënvijftig, drieënvijftig, vierenvijftig, vijfenvijftig,

Jan van der Pol tekening 2017 -2
Continue reading »

Rana Hamadeh, de opmaat van tien moorden

The ten murders of Josephine is geen gewone tentoonstelling. Het is een auditieve en visuele enscenering in alle ruimtes op de eerste etage van het Rotterdamse instituut. De ruimtes zijn gedeeltelijk ingericht, er hangt een schommel, er klinkt muziek en er zijn enkele afbeeldingen en objecten te zien. Op een schaaltje ligt wat fruit, een meloen, gele rubberen handschoenen en andere vreemde dingen die in relatie staan met schrijven en muziek. Aan de wand van een achterkamer hangt een grote tekening van iets dat op een kubus lijkt.

8
Continue reading »

500 – 004

Op de fiets naar huis denk ik na over wat ik met ‘nutteloos’ bedoel. Waarom vind ik dat in een natuuropvatting ruimte moet zijn voor nutteloosheid? De manier waarop ik het begrip hanteer heeft natuurlijk te maken met redeneringen over een blinde vlek in het denken, zoals hier door postmoderne filosofen over gedacht wordt. Mijn nutteloosheid lijkt op deze ‘blinde vlek’. Het is een omgeving die niemand niet kan waarnemen, omdat er geen mens aanwezig is maar die wel bestaat en een functie heeft.

Pol 2017 2b
Continue reading »

500 – 003

Kunstenaars bemiddelen tussen kennis en mens. Zij creëren ruimte om over economische en politieke argumenten na te denken en ondergraven die argumenten soms ten gunste van de vormgeving van menselijke ervaringen. Kunstenaars staan daarmee voor flexibiliteit, of dat nu om verandering of om aanpassing gaat. Mogelijk zijn kunstenaars ook goede bemiddelaars omdat zij streven naar échtheid. Kunst hoeft niet ‘kunstmatig’ te zijn, zoals dat doorklinkt in veel klassieke opvattingen. Kunst streeft naar écht – een combinatie van cultuur en natuur – waardoor het mensen die minder privileges en mogelijkheden hebben dan instituten en de specialisten die daar werken, toch met hun omgeving confronteert.

Pol 2017 6a
Continue reading »