Ik schreef over de ontmoeting van Elizabeth Bishop en Clarice Lispector. Nu lees ik verder in Too Much of Life. Lispector verdient meer aandacht dan ze krijgt in de schaduw van Bishop, ze verdient het licht, de volle zon. Vandaar dit citaat over schrijvers-intuïtie. Het stukje heet The dangerous adventure of writing. (And dangerous it is!)

“My intuitions become clearer with the effort of transposing them into words.” I wrote that once. But it’s wrong, because, intuition is stuck, not glued fast to the act of writing. It’s dangerous because you never know what will come out – if you’re honest. It could be a warning of destruction, or self-destruction through words. Memories might come that you had never wanted to surface again. The climate could turn apocalyptic. You have to have a pure hart if intuition is to come. And when, dear God, can anyone say that their heart is pure? Because it’s hard to define purity: sometimes an illicit love contains all the purity of body and soul, not blessed by a priest, but blessed by the love itself. All of this can rise to the surface – and once that happens, there’s no going back. Intuition isn’t something to be toyed with, and neither is writing: the pray can leave the hunter mortally wounded.

Het stukje trof me. Ik ben het helemaal met haar eens. Schrijven is een vreemd proces, en wat ik in mijn laatste brief aan Rien over associaties schreef, sluit bij haar opvatting van de schrijvers-intuïtie aan. Misschien zijn de paden die ik volg als ik naar de oorsprong van mijn associaties speur als aders. Het zijn de toegangswegen tot en uitvalswegen van het hart, van de plek waar gedachten en gevoelens elkaar raken, onontwarbaar met elkaar verstrengeld zijn. Al schrijvend volg je de stroom en je weet nooit wat er meereist.

Clarice Lispector, Too Much of Life, Penguin, pag 232