It’s possible that the reader, or maybe the ideal reader, is a very disobedient person a head/church/city entity her/himself full of soaring items and the words of all the living and all the dead, who sees and listens to it all and never lets on that there is all this beautiful almost undifferentiation inside, everything equal and almost undemarcated in the light of fundamental justice. And poker-faced puts up with the outer forms.
Lieve Rien, Na de vorige brief waarin ik ook over Els gesproken heb nog een tweede, weer over literatuur. Jij schrijft regelmatig over de boeken die je leest en ik vind het ook fijn om dat te doen. Ik vind »
Het grootste deel van de dag brengen we dromend door, maar de droom is de bewoonde wereld. Het dagelijks leven is niet veel anders dan een heterogene verzameling van (dergelijke) rituelen. (…) De man die elke ochtend een wandeling maakt: »
Van jou en onze raakpunten naar mijn directe omgeving, het Vondelpark, de stad Amsterdam en de galerijflats van mijn jeugd. Ik groeide op in zo’n kolos: 12 hoog, 24 breed, 5 op een rij. We woonden op drie hoog, in de vijfde flat die het verst van het centrum van de stad vandaan lag.
Ik maak deze lijst uit angst om te vergeten wat ik las. De mooie teksten van Colbain over Bishop bijvoorbeeld en de essays van David Foster Wallace. Ik las ze recentelijk, maar het lijkt alweer lang geleden en bijna verdwenen.
Ik schreef over de ontmoeting van Elizabeth Bishop en Clarice Lispector. Nu lees ik verder in Too Much of Life. Lispector verdient meer aandacht dan ze krijgt in de schaduw van Bishop, ze verdient het licht, de volle zon. Vandaar dit citaat.
De dag na onze literatuurtafel ga ik naar de film. Hiroshima Mon Amour, een film van Alain Resnais naar een script van Marguerite Duras. Wou de film zien omdat ze in de biografie van Georges Perec regelmatig genoemd wordt. De beelden staan los van de tekst, die gedeeltelijk door een voice-over wordt ingesproken. De stem verbindt scenes die op verschillende tijden en locaties plaatsvinden.
Tijdens de sportles denk ik na over stilzitten: rechtop. Niet mediteren, dat niet. Hoewel de overeenkomst met zen- en stiltetuinen me onmiddellijk te binnen schiet. Nee, gewoon stilzitten, rechte rug, naast het water bijvoorbeeld en kijken, luisteren – naar de »
Ja, ik denk echt dat we in Nederland en de VS tegen een nieuw facisme aankijken, toch kan ik niet direct reageren. De barricaden op? Ik zou niet weten waar ze zich bevinden.
Ontsnappen. Is dat niet de crux van de beschrijving van Ballard? Ontsnappen aan datgene waar je het aller-aller-bangst voor bent. En dan gewoon niet meer rennen, maar je laten overspoelen door de golf.
