Vlak voordat ik een performance van Béatrice Balcou zal bijwonen in de door Karel Sijmons gebouwde Thomaskerk in Amsterdam zuid, pak ik haar laatste catalogus van een stapel. Porteurs heet de prachtige uitgave waarin 22 glazen flacons of ampullen te »
Op 20 september 2025 woon ik in Loods 6 tijdens Rencontres International een lezing bij van Dora Garciá. De lezing wordt meteen gevolgd door een presentatie van een recente film van haar hand, (Revolution, fulfil your promise) Red Love. Het »
“NoTAV” is the catch-all slogan for a loose Italian social and political movement that has at its center stopping the huge destruction/construction project of a new high speed train line (TAV) between Turin and Lyon.
Over de politieke betrokkenheid van Clarice Lispector en Elizabeth Bishop Met de huidige politieke situatie voor ogen blader ik door One Art, the selected letters van Elizabeth Bishop en door Too much of Life, the Complete Chronicles van Clarice Lispector. »
Of je nou focust op het ‘high en low’ (HI en LO), op modernisme en Museum Kröller Müller of het vader en zoonmotief, de betekenissen verdubbelen zich en vervormen. Het vader en zoonmotief lijkt persoonlijk en direct aan herinneren verbonden. Het staat echter ook voor gedachten en herinneringen over kunst en kunstgeschiedenis.
Bettina and White Background (2016). De camera glijdt via het gezicht met het sluike haar naar het lichaam, en draait via Bettina naar het achtergrondscherm. Zo simpel lijken de films van Barón. Je ziet wat je ziet. Op het eerste gezicht gaat het om realistische beelden. De camera registreert mooie, jonge mensen, beelden die iedere betekenis of symboliek ontberen. Bij nader inzien kan je diverse betekenissen en betekenislagen onderscheiden.
Ik hou van het werk van Nicoline van Harskamp. Ik vind het fijn dat het werk deel uitmaakt van lange trajecten. Ik vind het fijn dat niet alles meteen helemaal duidelijk is. Ik vind het fijn dat het werk reflectief is. Het is een praktische denken over spreektaal en menselijk gedrag, dat zich stap voor stap ontwikkelt.
Als ik aankom in Rongwrong in de Binnen Bantammerstraat is het is nog vroeg. Ik maak een praatje en krijg een vrolijke cocktail en werp een blik op het kunstwerk boven. We wachten. Straks zal het voller worden. Becket Flannery zal de tekst voordragen die hij voor de publicatie bij deze expositie met werk van Jason Dodge heeft geschreven.
De geluidsdocumentaire Expedition Content van Veronica Kusumaryati en Ernst Karel heeft veel bij me losgemaakt. Het was een bijzondere ervaring wat betreft de reikwijdte en impressie van geluid en een impuls om na te denken over kolonialisme. Daarmee vul ik het eerste deel van dit artikel. In het tweede deel besteed ik aandacht aan nieuwe geluidspraktijken. Dan ga ik in op de films van Véréna Paravel en Lucien Castaing-Taylor en het werk van Semâ Bekirović en Vibeke Mascini.
Ik wilde nog een keer de expositie van Rien Monshouwer zien (naamgenoot, geen familie). De Zaal toont een overzicht. Er is werk uit verschillende perioden. Het hangt in de grote, hoge zaal, naar ik meen een voormalig kerkgebouw. De eerste indruk is goed, maar ik heb tijd en rust nodig om tot een oordeel over de samenhang te komen. Ik dwaal door de ruimte, loop langs het werk. In de grote zaal hangen vooral schilderijen – abstract, conceptueel – en er staat één installatie; in de ruimte achter, een videofilm van een interview met Monshouwer, daartussen en daarboven tekeningen, collages en nog wat kleinere schilderijen.
