Hij houdt er niet van om bewonderd te worden als een kleinood, als een wonder van vormgegeving. Dat laat hij graag over aan zijn ivoren soortgenoten, die ergens in een etalage liggen te pronken. Kunstig gemaakt, dat wel, maar hij voelt dat de onrust zijn vingers steeds meer doet bewegen, een oefening, een eerste aanzet tot schrijven.
Trouwens, wat gaat de tijd toch snel! Je hebt de slaap nog niet uit je ogen gewreven, of het is alweer avond. Het eerste deel van deze tekst werd, ongelofelijk, zo’n beetje anderhalf jaar geleden geschreven.
Je kijkt snel om, en ziet De Tijd nog net om de hoek wegglippen..
Op dit moment werk ik aan een reeks eigenaardige tekeningen, die ik de titel ‘van lijnen, wegen en velden’ heb gegeven, ieder met hun eigen nummer. De serie is nog niet zo lang geleden aangevangen, dus de cijfers zijn nog aan de lage kant, maar de serie is ‘op weg’.Rien
Zou ik dat kunnen; een leven zonder boeken? Of, stap je dan in een huiveringwekkende afgrond, waarin het eindeloos vallen is. Een holle klankkast zonder einde? Twee zinnen en de nachtmerrie is compleet. Op de tafel, links van mij, ligt »
Orlan (1947) de Franse kunstenaar, die haar gezicht al tientallen jaren letterlijk fysiek laat veranderen, heeft, met andere woorden, een fluïde persoonlijkheid aangenomen.
Dag Saskia, een verhaal van begin van dit jaar. Het gaat over relatief ouwe tijden, toen mijn kunstenaarschap nog relatief jong was. Deze tijd, of een andere tijd? Is iedere tijd een goede tijd? Of bestaat er niet zoiets als »
Bij deze een mooi verhaal van Rien Monshouwer met de tekening als lijdraad en motief. een tekenaar trekt een lijn………. Sommige van de tekeningen beginnen met een kunstenaar die niet weet wat hij moet tekenen.. Op het lege vel tekenpapier »
Een hand veegt de sporen uit het zand. Wat er overblijft zijn de sporen die een hand in het zand maakt om de sporen van vroeger uit te wissen. Alsof dat zand geen geschiedenis heeft.
Er is een verhaal van Bernlef getiteld: ‘Na mijn begrafenis’. Het staat in zijn bundel: ‘Help me herinneren’ (2012), geschreven in het jaar van zijn dood.
Ik heb in mijn jeugd overwogen om archeologie te gaan studeren, maar daar is het nooit van gekomen. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat mijn interesse voor ‘verdwenen’ plekken daarmee verdwenen is. Een groot aantal kunstwerken uit mijn oeuvre hebben ‘de afwezigheid’ van iets als onderwerp.
