Zou ik dat kunnen; een leven zonder boeken? Of, stap je dan in een huiveringwekkende afgrond, waarin het eindeloos vallen is. Een holle klankkast zonder einde? Twee zinnen en de nachtmerrie is compleet. Op de tafel, links van mij, ligt »
Category: correspondentie
Orlan (1947) de Franse kunstenaar, die haar gezicht al tientallen jaren letterlijk fysiek laat veranderen, heeft, met andere woorden, een fluïde persoonlijkheid aangenomen.
Ik maak deze lijst uit angst om te vergeten wat ik las. De mooie teksten van Colbain over Bishop bijvoorbeeld en de essays van David Foster Wallace. Ik las ze recentelijk, maar het lijkt alweer lang geleden en bijna verdwenen.
Dag Saskia, een verhaal van begin van dit jaar. Het gaat over relatief ouwe tijden, toen mijn kunstenaarschap nog relatief jong was. Deze tijd, of een andere tijd? Is iedere tijd een goede tijd? Of bestaat er niet zoiets als »
Bij deze een mooi verhaal van Rien Monshouwer met de tekening als lijdraad en motief. een tekenaar trekt een lijn………. Sommige van de tekeningen beginnen met een kunstenaar die niet weet wat hij moet tekenen.. Op het lege vel tekenpapier »
Ik schreef over de ontmoeting van Elizabeth Bishop en Clarice Lispector. Nu lees ik verder in Too Much of Life. Lispector verdient meer aandacht dan ze krijgt in de schaduw van Bishop, ze verdient het licht, de volle zon. Vandaar dit citaat.
De dag na onze literatuurtafel ga ik naar de film. Hiroshima Mon Amour, een film van Alain Resnais naar een script van Marguerite Duras. Wou de film zien omdat ze in de biografie van Georges Perec regelmatig genoemd wordt. De beelden staan los van de tekst, die gedeeltelijk door een voice-over wordt ingesproken. De stem verbindt scenes die op verschillende tijden en locaties plaatsvinden.
Tijdens de sportles denk ik na over stilzitten: rechtop. Niet mediteren, dat niet. Hoewel de overeenkomst met zen- en stiltetuinen me onmiddellijk te binnen schiet. Nee, gewoon stilzitten, rechte rug, naast het water bijvoorbeeld en kijken, luisteren – naar de »
Ja, ik denk echt dat we in Nederland en de VS tegen een nieuw facisme aankijken, toch kan ik niet direct reageren. De barricaden op? Ik zou niet weten waar ze zich bevinden.
Een hand veegt de sporen uit het zand. Wat er overblijft zijn de sporen die een hand in het zand maakt om de sporen van vroeger uit te wissen. Alsof dat zand geen geschiedenis heeft.
