Rutger Pontzen noemt het werk van Vo in De Volkskrant ‘eclectisch’. Kees de Keier heeft het in Het Parool over een snuffel, verzamel en ‘knutselwerk’. Fabienne Rachmaniev zal in De Groene het woord rommelig gebruiken. Ik ben het in dit geval helemaal niet met hen eens. Vo werkt met een krachtig kader – vergelijk het met Abstracte beeldhouwkunst of goede literatuur – waarbinnen de betekenissen verankerd zijn en zich ontvouwen.
Hij houdt er niet van om bewonderd te worden als een kleinood, als een wonder van vormgegeving. Dat laat hij graag over aan zijn ivoren soortgenoten, die ergens in een etalage liggen te pronken. Kunstig gemaakt, dat wel, maar hij voelt dat de onrust zijn vingers steeds meer doet bewegen, een oefening, een eerste aanzet tot schrijven.
De Balustrade is een atelier-programma, een klein, avontuurlijk, geheimzinnig en persoonlijk presentatie-programma dat zijdelings refereert aan het werk de gedachtewereld van Quist. Nu toont hij werk van Sebastiaan Schlicher.
Van jou en onze raakpunten naar mijn directe omgeving, het Vondelpark, de stad Amsterdam en de galerijflats van mijn jeugd. Ik groeide op in zo’n kolos: 12 hoog, 24 breed, 5 op een rij. We woonden op drie hoog, in de vijfde flat die het verst van het centrum van de stad vandaan lag.
Trouwens, wat gaat de tijd toch snel! Je hebt de slaap nog niet uit je ogen gewreven, of het is alweer avond. Het eerste deel van deze tekst werd, ongelofelijk, zo’n beetje anderhalf jaar geleden geschreven.
Je kijkt snel om, en ziet De Tijd nog net om de hoek wegglippen..
Op dit moment werk ik aan een reeks eigenaardige tekeningen, die ik de titel ‘van lijnen, wegen en velden’ heb gegeven, ieder met hun eigen nummer. De serie is nog niet zo lang geleden aangevangen, dus de cijfers zijn nog aan de lage kant, maar de serie is ‘op weg’.Rien
Zou ik dat kunnen; een leven zonder boeken? Of, stap je dan in een huiveringwekkende afgrond, waarin het eindeloos vallen is. Een holle klankkast zonder einde? Twee zinnen en de nachtmerrie is compleet. Op de tafel, links van mij, ligt »
Orlan (1947) de Franse kunstenaar, die haar gezicht al tientallen jaren letterlijk fysiek laat veranderen, heeft, met andere woorden, een fluïde persoonlijkheid aangenomen.
Vlak voordat ik een performance van Béatrice Balcou zal bijwonen in de door Karel Sijmons gebouwde Thomaskerk in Amsterdam zuid, pak ik haar laatste catalogus van een stapel. Porteurs heet de prachtige uitgave waarin 22 glazen flacons of ampullen te »
Op 20 september 2025 woon ik in Loods 6 tijdens Rencontres International een lezing bij van Dora Garciá. De lezing wordt meteen gevolgd door een presentatie van een recente film van haar hand, (Revolution, fulfil your promise) Red Love. Het »
