Op dit moment werk ik aan een reeks eigenaardige tekeningen, die ik de titel ‘van lijnen, wegen en velden’ heb gegeven, ieder met hun eigen nummer. De serie is nog niet zo lang geleden aangevangen, dus de cijfers zijn nog aan de lage kant, maar de serie is ‘op weg’.Rien
Zou ik dat kunnen; een leven zonder boeken? Of, stap je dan in een huiveringwekkende afgrond, waarin het eindeloos vallen is. Een holle klankkast zonder einde? Twee zinnen en de nachtmerrie is compleet. Op de tafel, links van mij, ligt »
Orlan (1947) de Franse kunstenaar, die haar gezicht al tientallen jaren letterlijk fysiek laat veranderen, heeft, met andere woorden, een fluïde persoonlijkheid aangenomen.
Vlak voordat ik een performance van Béatrice Balcou zal bijwonen in de door Karel Sijmons gebouwde Thomaskerk in Amsterdam zuid, pak ik haar laatste catalogus van een stapel. Porteurs heet de prachtige uitgave waarin 22 glazen flacons of ampullen te »
Op 20 september 2025 woon ik in Loods 6 tijdens Rencontres International een lezing bij van Dora Garciá. De lezing wordt meteen gevolgd door een presentatie van een recente film van haar hand, (Revolution, fulfil your promise) Red Love. Het »
Ik maak deze lijst uit angst om te vergeten wat ik las. De mooie teksten van Colbain over Bishop bijvoorbeeld en de essays van David Foster Wallace. Ik las ze recentelijk, maar het lijkt alweer lang geleden en bijna verdwenen.
Dag Saskia, een verhaal van begin van dit jaar. Het gaat over relatief ouwe tijden, toen mijn kunstenaarschap nog relatief jong was. Deze tijd, of een andere tijd? Is iedere tijd een goede tijd? Of bestaat er niet zoiets als »
Bij deze een mooi verhaal van Rien Monshouwer met de tekening als lijdraad en motief. een tekenaar trekt een lijn………. Sommige van de tekeningen beginnen met een kunstenaar die niet weet wat hij moet tekenen.. Op het lege vel tekenpapier »
Ik schreef over de ontmoeting van Elizabeth Bishop en Clarice Lispector. Nu lees ik verder in Too Much of Life. Lispector verdient meer aandacht dan ze krijgt in de schaduw van Bishop, ze verdient het licht, de volle zon. Vandaar dit citaat.
De dag na onze literatuurtafel ga ik naar de film. Hiroshima Mon Amour, een film van Alain Resnais naar een script van Marguerite Duras. Wou de film zien omdat ze in de biografie van Georges Perec regelmatig genoemd wordt. De beelden staan los van de tekst, die gedeeltelijk door een voice-over wordt ingesproken. De stem verbindt scenes die op verschillende tijden en locaties plaatsvinden.
