Het grootste deel van de dag brengen we dromend door, maar de droom is de bewoonde wereld. Het dagelijks leven is niet veel anders dan een heterogene verzameling van (dergelijke) rituelen. (…) De man die elke ochtend een wandeling maakt: »
Tag: saskia monshouwer
Geen willekeur, maar een onnavolgbaar patroon zoals de guirlandes die de slakken maken op het matje bij de tuindeur. Zomertijd Het niet vanzelfsprekend om te verwoorden waarom je iets aantrekkelijk (mooi of belangrijk) vindt. Het is wel de moeite waard »
Rutger Pontzen noemt het werk van Vo in De Volkskrant ‘eclectisch’. Kees de Keier heeft het in Het Parool over een snuffel, verzamel en ‘knutselwerk’. Fabienne Rachmaniev zal in De Groene het woord rommelig gebruiken. Ik ben het in dit geval helemaal niet met hen eens. Vo werkt met een krachtig kader – vergelijk het met Abstracte beeldhouwkunst of goede literatuur – waarbinnen de betekenissen verankerd zijn en zich ontvouwen.
De Balustrade is een atelier-programma, een klein, avontuurlijk, geheimzinnig en persoonlijk presentatie-programma dat zijdelings refereert aan het werk de gedachtewereld van Quist. Nu toont hij werk van Sebastiaan Schlicher.
Van jou en onze raakpunten naar mijn directe omgeving, het Vondelpark, de stad Amsterdam en de galerijflats van mijn jeugd. Ik groeide op in zo’n kolos: 12 hoog, 24 breed, 5 op een rij. We woonden op drie hoog, in de vijfde flat die het verst van het centrum van de stad vandaan lag.
Wat ik ook niet wist, is dat de Zwitserse Szeemann een Midden-Europese achtergrond had. Die familiegeschiedenis van hem wordt mijn uitgangspunt. Zoals een curator / historicus betaamt, illustreert hij deze geschiedenis met documenten en objecten. En daarmee start het tweede deel van mijn gedachten over Oostenrijk. Ik begin met een herinnering.
Dag Saskia,
je hebt me meegevoerd naar Keulen. In gedachten liep ik daar rond. Terwijl jullie me voorgingen, dwalend door de zalen van de diverse musea aldaar. Het is alweer lang geleden dat ik Keulen bezocht, en het door Peter Zumthor gebouwde museum zou ik graag eens bezoeken.
Wat Slovenië voor Handke is, is Oostenrijk voor jou? Wellicht. Toch, hoewel je Handke bewondert, is het Ingeborg Bachmann die je werkelijk bezig houdt. Van Bachmann las je veel en er is altijd wel een tekstfragment van haar in jouw nabijheid.
Je begint je brief met een opmerking over mijn tekst over twee exposities in het Stedelijk Museum, die van Miriam Kahn en Unraveled over kunst en textiel. Al weer zoiets, waarom die kramp, waarom die kritiek? Afgelopen weekend in Keulen zag ik een expositie die het tegendeel van de tentoonstellingen in het Stedelijk is. Aan de hand daarvan kan ik misschien verduidelijken wat ik bedoel.
Ik hou van het werk van Nicoline van Harskamp. Ik vind het fijn dat het werk deel uitmaakt van lange trajecten. Ik vind het fijn dat niet alles meteen helemaal duidelijk is. Ik vind het fijn dat het werk reflectief is. Het is een praktische denken over spreektaal en menselijk gedrag, dat zich stap voor stap ontwikkelt.
